ARZULARIMIN LİSTESİ

Size lotodan sekiz milyon beş yüz kırk yedi bin üç yüz avro çıksa ne yapardınız?

Popüler bir blog yazarı, kendisine ait tuhafiye dükkanı, mutlu bir evliliği ve 2 çocuğu olan  Jocelyne Guerbette’ nin arkadaş ısrarı ile oynadığı lotonun çıkması ve hayatının değişmesini konu ettiği ‘Arzularımın Listesi’ adlı kitabı akıcı ve sürükleyici anlatımı ile bir solukta okudum.

Blog yazarı olarak en dikkatimi çeken yine blog ile ilgili olan bölümleri oldu. Blog yazarlığını günlük yazmaya benzetiyor yazar. Bu açıdan bakmamıştım hiç bloğa.

Kitapta başta sorduğum gibi asıl soru size lotodan ikramiye çıksa ne yapardınız? Bu konuda düşündürücü bir kitap özellikle kitabı sonuna kadar okudunuz ise.

İkramiyesini almaya giden Joceltyne’ i kurumun psikologu ile tanıştırırlar. Psikolog pek iç açıcı konuşmaz. Herkesin değişebileceğini hatta çocuklarının bile değişeceğini anlatır. Bu nedenle Jocelyne ikramiyeyi yakınlarına söyleyip söylememekte kararsız kalır. Ne yapacağına karar vermek için bir süre düşünür, düşünürken ise aldığı 8 milyonluk çeki saklar.

Tabi bu arada hangi insanın aklına gelmez ki arzuladıklarının listesi. Listeler oluşturur hayallar kurar. Ancak ne yapacağına karar veremez, karar verememekte onun sonu olur.

‘‘Babamın 6 dakika da bir yaşadığı döngüleri düşündüm. Aslında her şeyin ne kadar da geçici olduğunu… Paranın hiçbir zaman telafi edemeyeceği şeyleri…

Annemin sahip olamadığı, hayalini kurduğu ve artık ona sunabileceğim şeyleri düşündüm. Nil Nehri’ ne bir seyahat, Saint Laurent marka bir ceket, Kelly çanta, temizlikçi kadın, mükemmel gülüşüne gölge düşüren dişlerindeki o korkunç altın kaplama yerine seramik bir kaplama, Teinturiers Sokağı’ nda bir daire, Paris’ te , Moulin Rouge ve Mollard’ da bir akşam, istiridye yemeği ve torunlar. Şöyle derdi;

‘Anneanneler, en iyi annelerdir. Annenin, bir kadın olmak için yapması gereken çok fazla şey vardır.’ Düştüğü günden beri annemi çok özlüyorum. Ona karşı hep soğuk davranmıştım. Şimdiyse sürekli ağlıyorum. Onu geri getirmek için on sekiz milyon beş yüz kırk yedi bin üç yüz bir avro ve yirmi sekiz senti kime vermem gerekir??’

NİTELİKSİZ İNSANLAR

Televizyon izlerken birilerine bakıp da, 

'Ya bu adam bu sığlıkla nasıl buralara kadar gelebilmiş' diye düşündünüz mü hiç?


Ya da iş yerinizde sizinle aynı ya da daha üst aşamada bir görevde olan bazıları, sizde büyük bir şaşkınlık uyandırdı MI; 

Onlara bakıp,

"Bu cahillik, kendini bilmezlik nasıl fark edilmez?" diye iç geçirdiniz mi?


Justin Kruger ve David Dunning adlı iki ABD'li psikiyatri uzmanı, bu hissi çok yaşamış olacak ki, 10 yıl kadar önce bir teori ortaya attı:


"Cehalet, gerçek bilginin aksine, bireyin kendine olan güvenini artırır."


Bunun üzerine bir araştırma başlatıldı. Fizyolojik ve zihinsel alanda yapılan çeşitli uygulamaların sonucunda şu bulgulara ulaşıldı:


* Niteliksiz insanlar ne ölçüde niteliksiz olduklarını fark edemezler.


* Niteliksiz insanlar, niteliklerini abartma eğilimindedir.


* Niteliksiz insanlar, gerçekten nitelikli insanların niteliklerini görüp anlamaktan da acizdirler.


* Eğer nitelikleri, belli bir eğitimle artırılırsa, aynı niteliksiz insanlar, niteliksizliklerinin farkına varmaya başlarlar.


Cornell Üniversitesi'ndeki öğrenciler arasında bir test yapıldı ve klasik "Nasıl geçti?" sorusuna öğrencilerden yanıtlar istendi.


Soruların yüzde 10'una bile yanıt veremeyenlerin kendilerine güvenleri müthişti. Onların "testin yüzde 60'ına doğru yanıt verdiklerini " düşündükleri; hatta "iyi günlerinde olmaları halinde yüzde 70 başarıya bile ulaşabileceklerine inandıkları" ortaya çıktı.


Soruların yüzde 90'ından fazlasını doğru yanıtlayanlar ise, en alçakgönüllü deneklerrdi;  soruların yüzde 70'ine doğru yanıt verdiklerini düşünüyorlardı. Eksiler artıya dönüşüverir. Tüm bu sonuçlar bir araya getirildi ve Dunning. - Kruger Sendromu' nun metni yazıldı.


"İşinde çok iyi olduğuna yürekten inanan 'yetersiz' kişi, kendini ve yaptıklarını övmekten, her işte öne çıkmaktan ve aslında yapamayacağı işlere talip olmaktan hiçbir rahatsızlık duymaz! Aksine her şeyin hakkı olduğunu düşünür!


Ancak bu "cahillik ve haddini bilmeme' karışımı mesleki açıdan müthiş bir itici güç oluşturur.


"Eksiler'' kariyer açısından "artıya dönüşür." Sonuçta, 'kifayetsiz' muhterisler" her zaman ve her yerde daha hızlı yükselirler!


Ne olur fazla mütevazı olmayın!


Bu arada, gerçekten bilgili ve yetenekli insanlar çalışma hayatında "fazla alçakgönüllü" davranarak öne Çıkmaz, yüksek görevlere kendiliklerinden talip olmaz, kıymetlerinin bilimesini beklerler... Tabii beklerken kırılır, kendilerini daha da geriye çekerler.... Muhtemelen üstleri tarafından da 'ihtiras eksikliği' ile suçlanırlar....


"Siz de çevrenize şöyle bir bakın" diyeceğim ama eminim bu satırları okurken bile aklınızdan bir dolu yüz, bir dolu isim geçti...


Bence Dunning ile Kruger'in, bu çalışmalarıyla 2000'de Nobel yerine Harvard Üniversitesi 'nin 1g Nobel'ini alma nedeni "cahil olmamalarıydı. "


Gönlümün nobelini bu ikiliye vererek, yazımı Bertrand Russel'in bir sözüyle bitiriyorum:


"Dünyanın sorunu, akıllılar hep kuşku içindeyken aptalların küstahça kendilerinden emin olmalarıdır."

OLGUNLAŞMAK

Artık eskisi gibi her haftasonu birileri ile dışarı çıkmak istemiyorum. Beni yoran ilişkiler,  yeni tanışmalar, yeni yüzler aramıyorum. Eski dostlukların da özetini çıkarmaya başladım.

İlişkilerde tasarrufa gidiyorsun her şeyde olduğu gibi ve gereksiz insanları hayatından atmak istiyorsun. Yapmacık, inanmadan konuşmak istemiyorum artık.

Beni anlamayanlarla konuşmak cümle kirliliği yaratıyor ve hak edenlere saklıyorum enerjimi. İstediğime istediğimi deme özgürlüğüne sahibim, eleştirme hakkını oluşturan yaşamıştık ve yeterli yaş faktörü artık bende de var.

Ben demiştim sendromunda olanlarla arkadaşlıkları bir kez daha sorguluyor sun. İlişkilerini sadeleştirmeye başlayınca sıra iyi ve kötü gün dostlarını ayıklamaya geliyor. Kötü gün dostlarını belirliyor ve onlar a daha çok önem veriyorsun.

iyi gün dostu bulmak ne kadar kolaysa, kötü gün dostu bulmak bir o kadar zor, biliyorum. Dostlar ihtiyaç olduğunda göçmen kuşlar gibi sıcağa uçuyor ve sadece seninle birlikte sürüden ayrı düşenler kalıyor.

Zamanın ne kadar kıymetli olduğunu öğreniyorsun buralara kadar gelirken. Uzun düz otobanlardan olduğu gibi, kestirme bozuk yollardan da ulaşabilirsin hedeflerine.

Kestirmeleri de öğrendim gide gele. Boş geçen her saniye değerli artık.

Daha yapılacak çok şey var ama çok da yorulmaktan, kendimi çok da hırpalamaktan yana değilim. Gerektiğinde hayır demeyi öğrendim ve bu kelime başta karşındakine kırıcı gelse de, senin için hayat kurtarıcı olabiliyor. Sevgiye önem vermek gerektiğini, zamanı geldiğinde elinde sadece sevginin kalacağını biliyorum. Sevgi paylaştıkça oluşuyor, olgunlaşıyor.

Aileme, eşime ve seçtiğim tüm dostlarıma daha önce göstermediğim sevgi ve ilgiyi gösteriyorum. Biliyorsun ki gidenlerin ardında sadece iyilikler kalıyor, ne kadar sevgi dolu olduğu hatırlanıp anılıyor.
Bana çok genç olduklarını hatırlatırcasına nedense tecrübelerimi, fikirlerimi sormaya başladılar. Vereceğim cevaplar belki çok anlamsız geliyor ama yine de dinliyorlar ama ben biliyorum ki yaşamadan hiçbir şey öğrenilmiyor.

Yaşamışlığın oluşturduğu bir alçakgönüllülükle gülüyorum içimden sadece .

Artık daha şık giyiniyorum, senelerle birikmiş dolaplar dolusu kıyafet var ve bunları kendimle paylaşmalıyım.

Önce kendine güzel görünmelisin, kendi zevkime göre giyinmek istiyorum, böyle hissediyorum. Modaya uymak adına popomun sığmadığı düşük bel pantolonlara sığmıyorum diye kendimi üzme tercihini de kullanabilirim. Ayıp, günah ya da ne derler korkuları çoktan geride kaldı. Dostlarıma, kendimize yemek yapmak hoşuma gidiyor. Mutfak eskiden bir zulüm iken, şimdi zevk aldığım mekanlar arasına giriyor.

Farklı lezzetler denemek güzel ve kendi lezzetini kendimde yaratabileceğim belli bir damak zevkim ve mutfak kültürüm oluştu. Sonra Sezen'in şarkısındaki gibi anneni daha sık düşünüyorsun ve hatta anlıyorsun.

işte bu yeni alışmaya başlanan ve giderek haşa giden yeni duruma olgunluk deniyor. Yaşamışlığın, görmüşlüğün, geride kalmış üflenmiş doğum günü mumlarının bir sonucu kendiliğinden ortaya çıkıyor hayatın bir dönemecinde bu olgunluk.

Ne zaman dersen herkese göre, ne kadar dolu yaşadığına göre değişiyor bu olgunluk çağına ermek. İnanın bana hayattaki düşüşler, Zor alınan virajlar bu zamanı hızlandırıyor.

Kendi dünyanın küçüklüğünü keşfetmek ve buna rağmen kendinin kıymetini bilmek çok işe yarıyor.

Bir gün hepinizin bu huzurlu olgunluğu bulmasını diliyorum.

                                                                             CAN DÜNDAR^...

HER ŞEY BİTMEDİ

Genç adamlardı. İkisi de yakışıklı ve ihtiraslilardı. Kader onları, dünyanın en büyük sinema şirketlerinden birinde buluşturdu. Aktör olmak istiyorlardı. Bunun için feleğin her türlü çemberinden geçmeye hazırlardı.

Ödenecek bedel, verilecek taviz, daha başka ne varsa...

Hollywood'a bunun için gelmişlerdi ve kapıdan kasalar gitmeyecek kadar kararlılardı.

Hayat onlara yardım etti. ikisi de aynı zamanlarda en büyük film şirketlerinden birinde iş buldular. Ama öyle hemen baş aktörlük değildi.

"Ne olsa oynarız abı:.." türünden bir figüranlıklı.

Haftada 125 dolar alıyorlardı.

Hollywood'un altın yıllarıydı. Etraf güzel kız doluydu. Para kazanamıyorlardı ama hayat onlara işte vermediği parayı, başka güzelliklerle telafi ediyordu. Sonra birden her şey değişti.

Çalıştıkları şirkete yeni bir genel müdür getirildi. ilk yaptığı iş, maliyeti kısmak oldu. Her ikisini çağırıp, işlerine son verdiğini söyledi.

Birine gerekçe olarak,

"Boğazında bir âdemalması var. sen bu âdemalması ile asla aktör olamazsın. Çünkü insanın gözü hep oraya takılıyor" dedi.

Ötekine ise,

"Senden aktör falan olmaz. Rol yapmayı bilmiyorsun" dedi.

İki genç, müdürün odasından çıktılar. Rol yapmayı bilmediği için işinden atılanın, aşağıda garajda arabası vardı. Ancak garaja indiklerinde onları bir sürpriz daha bekliyordu. Müdür, Onun işine son vermeden, arabasını da garajdan çıkartıp yerini başkasına vermişti.

Ademalmalı genç, arkadaşının çok üzüldüğünü görünce teskin etmek için birkaç şey söyleme ihtiyacı duydu:

"Üzülme, ileride yine iş bulursun."

Arabası garajdan atılan arkadaş, hafifçe gülerek ona baktı ve şunları söyledi:

"Ben kendime değil, sana üzülüyorum. Neticede ben okula gider, ders alır, rol yapmayı öğrenirim. Ama sen bu ademalmasından hayat boyu kurtulamazsın."

Rol yapmayı bilmeyen genç, Burt Reynolds' du.

Ademalmasından mustarip olan ise, Clint Eastwood.

Hayat her ikisine de o kadar zalim davranmadı. Her ikisi de aktör oldular.

Clint Eastwood, sadece aktör olmakla kalmadı. Yönetmenlik de yaptı ve iki de Oscar kazandı.

Düş kırıklıklarıyla hayretler, mutsuzluklarla mutluluklar, başarısızlıklarla büyük zaferler arasında gidip gelen bir şey hayat ve sonu yok.

Her şey bitti denildiği anda, yepyeni ufukların açıldığı bir kapı önünüze  sunulabiliyor.

Clint Eastwood...
Hayatın sonu yoktur. İnsan her an, her gün kendini yeniden tarif ederek başka tatminlere ulaşabilir.

BİLİNÇLİ BEBEK

Rekabetçi hale gelen dünyada başarılı olmak için çocukların entellektüel olarak yetkin ve özgüven sahibi olmaları gerekmektedir.

Artık çocukların ne hissettiklerini umursamayacak lüksümüz yoktur. Çocuklarımızın dil ve bilişsel becerilerinin gelişimine önem vermemiz gerekir, ama duygusal sağlık ve özsaygı üzerine de odaklanmalıyız. Bağımsızlığımızın bir erdem olduğu varsayımımızı
sorgulamalı ve çocukları karşılıklı bağlılığa daha fazla değer verecek biçimde yetiştirmeliyiz.

Çocuklarımızın, yaşamın ilk yıllarındaki deneyimlerin ilerdeki yıllardaki duygu ve davranış kalıpları üzerinde derin ve kalıcı
etkileri vardır. İlk birkaç yıl, insan hayatındaki en önemli dönemdir.

Araştırmalar, depresyondaki annelerin yeni doğanlarda stres hormonlarının, annelerininkinin düzeyine yakın olduğunu bulmuşlardır.

Bu durum söz konusu bebeklerin fizyolojik olarak depresyonda olduklarının göstergesidir. Ayrıca bu bebekler diğer bebeklerden daha çok ağlarlar.

Bebeğinizle doğmadan önce bağ kurabilirseniz, doğumdan sonra, isteklerini sabırla karşılamanız daha kolay olur.

Bebekler anne karnında annelerin bedenlerinin seslerine (kalp atışı, sindirim sesleri ve annenin sesi), diğer bazı boğuk seslere, loş ışığa, sabit bir ısıya ve harekete alışırlar. Dolayısıyla doğumdan sonraki soğuk, aydınlık, hareketsizlik, sert davranışlar, 
yüksek sesler ya da anneden ayrılmak yenidoğana korkutucu ve başa çıkılmaz gelebilir. Anne, bebeğini kucağına alırsa, onun kalp
atışını ve sesini duyacak ve nefes alışından kaynaklanan tanıdık sallanmayı hissedecektir. Bu güven verici bir davranıştır. 

Yeni doğmuş bebekler, çevrelerindeki insanların ruh hallerine karşı da aşırı duyarlıdır. Örneğin, bebeğinizin cinsiyeti nedeniyle hayal kırıklığına uğramışsanız ya da herhangi bir nedenle bebeğinizi reddediyorsanız, bebeğiniz muhtemelen bunu hissedecek, 
endişelenecek ve kafası karışacaktır. Bebeğinizin hayatta kalmasından çok korkuyorsanız, bu korku bulaşabilir.

Bazı insanlar, bebekleri gıdıklar ya da oyuncu bir şekilde mıncıklarlar. Bu dokunma biçimi istemeden de olsa bebeklerin kendilerini
güçsüz hissetmelerine neden olur. Bebekler gıdıklandıklarında bazen gülebilirler. Ama bu gülüş, zevk aldıklarının değil biraz
korktuklarının göstergesi olabilir.

İlk aylarda bebeklerin sevgiyle okşanması ya da bütün vücutlarının sıvazlanması yararlıdır.

Bebekler anne karnındaki son dönemlerinde rahat hareket edecek alan bulamazlar ve rahim duvarlarının bedenleri üzerindeki baskısına alışırlar. Doğumdan sonra, yeni doğmuş bir çok bebek, alışık olmadıkları genişlikte alanla karşılasınca paniğe kapılır. Bir yandan
da kol ve bacak hareketlerinin kısıtlanması kendilerini daha güvende hissetmelerine yardımcı olabilir. Deneyler, iki ila beş günlükken kundaklanmaya beşlamıi bebeklerin kundaklanmamış bebeklere göre daha sakin olduklarını ve stresli uyaranlar altında 
kalp atışlarının sayısının daha düşük olduğunu gösteriyor.

Emzirmenin çok sayıda avantajı vardır. En önemlilerinden biri, anne sütündeki birtakım antiviral ve antibakteriyel maddelerin bebeğin enfeksiyonlardan korunmasına yardımcı olmasıdır. Araştırmalar, meme emen bebeklerin, biberonla beslenen çocuklardan daha az mide ve bağırsak sorunları olduğunu, daha az üst solunum yolu ve kulak enfeksiyonu geçirdiklerini, ayrıca bu çocuklarda egzama ve pişik görülme olasılığının
da daha az olduğunu gösteriyor.

Anne sütü ile beslenen çocukların ortalama IQ düzeylerinin, biberonla beslenen çocuklardan daha yüksektir.

Ve bebeklerimize dair bir çok araştırmanın yer aldığı 'BİLİNÇLİ BEBEK' kitabını herkese önermekteyim.

KENDİNE YOLCULUK

NE ARARSAN ARA

Sufi,
Ne ararsan ara;
Sıcakta değil, serinde ara.
Başkasında değil, yerinde ara.
Orda burda değil, yerinde ara.
Uzakta değil, berinde ara.
Görünende değil, derinde ara.










OK

Sufi,
Fakir bile olsan,
Olmasın iyiliğe gönlün tok.
Nefsine hakim ol.
Sürekli hizaya sok.
Ağzından güzel kelimeler yayılsın,
Konuştukça mis kok.
Bu dünyada Aşk'a inanmayan,
akıl çelen mahlukat çok.
Sen sen ol,
Hedefinden Şaşmayan ok.

NEFSİN TERAZİSİ

Sufi,
Nefsin terazisi bazen şaşar.


Her insan pişmanlığını kendi yaşar.
Ademoğlu bir küptür mutlak taşar.
Sen sen ol, 
Kamil insan olmayı başar....







HAMUŞ! Bİ-ŞİNEV!

Maşuka 'Aşk' ölçülmez yüzle. binle.
Gönül işidir, olmaz onun işi cinle. hinle.
Doldurma sofranı üzse bile seni, Kinle.
Oku dua. İlahi aşka ulaşmak için inle.
Sufi,
Hamuş. Bi-şinev.
Yani Sus ve Dinle...

EL MUHTAÇTIR, MUTLAK BAŞKA ELE

Sufi,
Herkes içinden diler,
Mevlam muhtaç etmesin,  kendisini başka ele.
Amma gün olur, Ansızın bir zelzele.
Alem yıkılır üstüne, şaşarsın sen bile.
0 yüzden
Sahip ol.
Konuşurken ağzındaki kemiksiz dile.
Yapma.
Üç kuruşluk dünya için kimseye hile.
Çektirme.
Yeryüzünde her nefese çekmeyeceğin çile.
 Şükür et.
                                                               Mevla'ya pür-i pak olasın, Günahlarını sile.
                                                               Çünkü
                                                               Muhtaçtır.
                                                               Her nefeste el, mutlak başka ele.

BALIK BİLDİ

Dur... Bak... Düşün...
Yıllardır, Güneş hiç zamanını şaşmadı.
Ay ve yıldız sabır etti, gündüz gökyüzüne ulaşmadı.

Yer yerliğini bildi,
Gök göklüğünü bildi birbirine bulaşmadı.
Yağmurlar yağdı,
Denizler taşmadı.
Herkese ayrı bir alem vardı.
Balık bunu bildi sınırını aşmadı.
Şimdi. Sanır mısın?
Senin hayatın rastlantıdır.

                                                                           AŞK-I BAL

Ben,
Dünya nimetlerini tükenmez sanıp kanmışım.
Bugünü yarın ile hep aynı olur sanmışım.
Geceleri, gündüze gözüm açarım diye yatmışım.
Nefsim balçık çamur olmuş, battıkça batmışım.
Yeri gelmiş çıkmak için benliğimi bedava satmışım.
Dostum kalmamış, taşa kuşa çatmışım.
İnandığım ne varsa ayaklar altına atmışım.
Sevgili, Aç rahmet kapını
Hastalığıma şifa aşk-ı bal'ı ben sende tatmışım.







TASAVVUF DENİZİNDE

Karanlıktı yüreğim, Şems koydum.
"Aşk" a açtım, Rumi'nin sofrasında doydum.
Sevgili beni unutmuş duydum.
İsyan etmedim, Nefsime uydum.
Ben ki;
Sanırdım maşuk için vazgeçilmez bir huydum.
Sustum! Çünkü henüz tasavvuf denizinde,
Bir damla suydum.

Geriye kalan : 97