Bebeklerde gaz olacaktır.Çünkü bebekler hareketsizlerdir.
* Bu sebeple erişkinler de ameliyattan sonra ertesi gün yürütülürler.
* Bu sebeple bebekler vasıtaya binince çok mutlu olurlar ve sancıları geçer.
* Bu sebeple 4. aydan itibaren bebek sağa - sola dönmeye başlayınca gazı geçer.
* Bu sebeple insanlar 2-3 nesil önce bebeklerde gaz problemine az rastlanıyordu. Çünkü bebekler şimdiki gibi sabit yataklarda değil,
beşik veya salıncakta uyuyorlardı.
Bebeklerin gazı çkarılırken dik olarak kucakta tutulmaları ve bir kolun üstüne oturtulmaları zararlı değildir. Eski insanların dediği
gibi 'geğreği veya omurgası' batmaz.
Bu dönemde diğer bir sancılanma sebebi, gaz nedeni ile ağlayan bebeklere aç sanılarak fazladan meme/mama verilmesi ile olur.
Bu durumda bebek kakası altın sarısı renk yerine, yeşil renkte çıkar veya bebekte aşırı bir kusma olur.
Masaj sayesinde hava baloncuğunun sıkıntı verecek kadar büyümesi önlenir, var olan gazın bağırsak düzeyine homojen olarak
dağılması sağlanır, sonrasında da çıkmasına yardımcı olunur.
Bebeğe gaz giderici olarak verilen çaylar, tokluk sağladığı için
süt öğününü azaltır.
Annenin bu çayları içmesi daha uygundur.
Sütü ile bebeğine aktarır. Bebeklerin doğum sonrasında ilk 15 gün gaz
sıkıntısı olmaz, çünkü hazım sistemi ilkel şekilde çalışır, emmeye başladığı anda, bağırsaklar gelen besine yer açmak için hızlıca
boşaltım yapar, bu sebeple kakası ishal gibi suludur ve ilk haftalarda günde on, on iki kez kaka yapar, ancak on beş, yirmi gün sonra
bağırsak peristaltik hareketlerin başlaması ile birlikte dışkılama azalır ve gaz şikayetleri ortaya çıkar. Balayı süresi bitmiştir!..
Size bebeğinizin gaz problemi ve kaka yapmakta zorluk yaşadığı dönemler için uygulaması kolay ve etkili olan gaz masajını önereceğim.
Verdiğim her hareketi altı kez tekrarlayın, her masaj hareketinin arkasından bebeğinizin bacaklarını, dizlerden karnına doğru yavaşca iterek
ona kadar sayarak bekleyin.
Bu masajı gazı olduğu sırada uygulamalısınız.
Önce ellerinizi karnınızın üzerine koyarak bekletin, bazen ellerinizin
sıcaklığı bile bebeğinize iyi gelebilir. Yumuşak bir ses tonu ile onu anladığınızı, sıkıntı olduğunu bildiğinizi ama onu rahatlatacağınızı
söyleyip, izin alın.
Masajı bitirdikten sonra bebeğinizi yüzüstü çevirerek, sırtına vuruşlar yapın. Bebeğiniz bu pozisyonda iken bacaklarını
karnına doğru çekerek karın kaslarını güçlendirip iyi ıkınabilir.
Ayşe Öner
İhanetin adı göçmen bir kuşa verilmiş, sadakatin adı ise bir serçeye. Göçmen kuş bütün bahar ve yaz boyunca, küçük köyün üstünde uçmuş serçe ile beraber. Küçük sinekleri, kurtları yemişler, kış yağmurlarıyla şaha kalkmış, derelerden su içmişler.
Masmavi gökyüzünde dans etmişler, çiçek açan ağaçlara konup, papatya tarlalarında gezmişler. Birbirlerine ayrılmayacağız diye söz vermiş kuşlar.
Kış gelmiş, göçmen kuş adına yakışanı yapmaya karar vermiş. Serçe ise her zamanki gibi sadık. Sevgi yabana atılmaz bir gerçek. Ayrılık acı, ihanet kötüymüş serçe için, yaşamaksa önemliymiş göçmen için.
O, baharların tatlı eğlencesiymiş. Sadece gel demiş serçeye benle beraber...
"Başka bir bahara uçalım." Serçe ise,
"Burada bekleyelim," demiş. "yeni baharı."
"Ama kış acımasızdır" demiş göçmen.
"Yaşamayız burada, aç kalır üşürüz."
Serçe, "Hayır!" demiş, "Korunuruz kötülüklerinden kışın beraber"
Göçmen inanmamış serçeye, "Hayır," demiş, "gidelim." Serçe için gitmek nasıl bir ihanetse yaşadığı yere, kalmak da aynı şekilde ihanetmiş sevgiliye. Ve karar vermiş, sevgiyi seçmiş.
Uçacakmış yeni bir bahara...
Göçmen ve serçe çıkmışlar yola fakat serçe zayıfmış, Onun kanatları uzun uçuşlar için uygun değil. Dayanamayacakmış bu yola. Oysa göçmenin kanatları güçlüymüş ve a hep kaçarmış kışlardan. Hep gidermiş kışın zorluklarından yeni baharlara.
Bir fırtına yaklaşıyormuş. Göçmen hızlı gidiyormuş fırtınadan, yakalanmayacakmış. Ama serçe iyice zayıf kalmış, yavaşlamaya başlamış. Göçmene, "Duralım." demiş, "Artık biraz dinlenelim" Göçmen itiraz etmiş, "Fırtına...." demiş. "ölürüz."
Serçe çok fırtına görmüş, "Kurtuluruz..." demiş. Ama göçmen "Yürü...." demiş serçeye,
"Birazdan okyanuslara varacağız"
Serçe sevgisine uymuş ve peşinden sen bir gayretle gitmiş göçmenin. Birazdan varmışlar okyanusa. Kurtuluşuymuş bu büyük deniz göçmen için, çok iyi bilirmiş bunları.
Ama şerçe ilk kez görüyormuş ve sanki gökyüzünden daha büyükmüş bu yeni mavi.
Serçe artık dayanamıyormuş, son bir sevgi sesiyle seslenmiş:
"Artık gidemiyorum... " Göçmen serçeye bakmış, bakmış ve devam etmişe...
Okyanus çok büyükmüŞ, Serçe ise çok küçük.
Serçenin sevgisi de çok büyükmüş ama göçmen çok küçük....
Mavi sularında okyanusun bir minik SADAKAT....
Yeni bir baharın koynunda koca bir İHANET...
İlk kez hem kitabını okudum. Hem de filmini seyrettim. Film dememek lazım dizisini seyrettim. The 100 tam sevdiğim dizi türleri arasında yani bilimkurgu ve macera.
Kitap sever biri olarak hep duymuşumdur.
'Kitap daha güzeldi' diye.
Bende öyle umarak okudum kitabını ama size tavsiyem kitabı okumasanız da olur :)
Kitapta, Dünyada radyasyon etkisinden kaçarak uzayda hayat kuran topluluklar var ve dünyanın yaşanabilir bir yer olup olmadığını öğrenebilmek için 100 kişiyi yani 100 suçlu kişiyi dünyaya gönderiyorlar. Buraya kadar dizi ile aynı....
Başrolde dizideki gibi Clarke var ama farklı olan yanındaki isimler şansölyenin oğlu Wells yaşamaya devam ediyor (Dizi de ilk bölümde Wells ölüyor.) ve Clarke ve Bellamy ile birlikte oluyor. ( Dizi de Clarke ve Finn birlikte oluyor.) Oyuncular ve yaşadıkları olaylar dizide ve kitapta Çok farklı.
Tabiki haksızlık etmemek gerekir. Konu aynı kişiler ve olaylar farklı ama diziye çevrildiğinde böyle olması normal olabilir.
Kitabı okuma amacım diziden önde gitmekti ya da bilgi almaktı ama olmadı en üzüldüğüm yanı ise Finn yok kitapta :)
Bilimkurgu ve macera sevenlere tavsiyem diziyi seyredin. Ben çok beğendim.
Kitap için; boşuna okudum diyemem hiç yoktan öğrendim ve paylaştım :))
Geriye kalan 96
Cemal SÜREYA'nın kaleminden üç şehir:
Ankara, en iyi kalpli üvey ana. Bu şehri bu kadar yalın anlatan başka bir şey olamaz sanırım. Sorumluluklarını bilen, asla kötü davranmayan ama sonuçta bir üvey ana olan Ankara.
Bu şehirde insanlar bekler. Emekliliği, askerin bitmesini, rüşvetin gelmesini, gönderdiğiniz evrakın cevaplanmasını, suskun devletin konuşmasını beklerler. Taşı çatlatacak bir sabırla bir şeyleri beklerler, kim bilir bekledikleri hayattır.
Belki denizi görselerdi beklemezlerdi. Denizi su sanıyorlar. Suyu görmek için göllerin kıyısına gidersiniz ama su ufka uzanmaz. Bir suyu deniz yapan ufuk yoktur Ankara'nın göllerinde. Oysa ne önemlidir suyun hiç bitmemesi ve uysal bir sevgili gibi gökyüzüyle birleşmesi. O vaatkâr ufuk çizgisi, 0 nasıl güzeldir. Her zaman ötelerde bir şey olduğunu fısıldayan 0 şehvetli çizgi. İnsanlar Ankara'da beklerler, kim bilir bekledikleri hayattır.
İstanbul'da ise durum daha vahimdir. Hayat sanki bir adım ötede duruyor gibidir. Doğruya doğru, dünyanın en güzel şehridir istanbul, ama hayat eli çabuk davranır. Daha siz elinizi uzatmadan işveli bir kadın gibi kaçar gider.
Bu yüzden hırsla kovalarlar hayatı İstanbullular. Beklediği şeyin belki de hiç gelmeyeceğini söyleyen şeytani fısıltıya rağmen, Ankaralının dingin tevekküllü bekleyişinde bir huzur vardır. Ama İstanbullunun hırslı kovalamacısında ne huzur vardır ne de tatmin. Dünyanın en güzel şehri hemen kal mesafesindeyken kendilerini yiyip yutan bir kovalamacanın içinde kaybolur giderler. Hayat kaçar, onlar kovalar.
Ama İzmir...
İzmir'de hayat beklenmez, kovalanmaz da. 0 zaten sizinle beraberdir.
Ufkun ötesini muştulayan bir deniz vardır. Mutlulukla dolu, sakin bir sevişmenin tadındadır körfez. Körfez vapurlarının sakin gidişinde hırslarınız yok olur, kovalamayı bırakırsınız, hatta martılara gevrek atacak kadar iyilikle dolarsınız.
Ne varsa bu şehirde, bayatlamış vapur çayı bile nektar olur. Hafta sonları denize doğru bir göç başlar.
"Ey hayat, biz Çeşme'ye gidiyoruz sende arkadan gel." der İzmirliler muzipçe.
Ve ne gariptir ki hayat, uslu bir çocuk gibi onların peşinden gider. Ne garip, uçak biletinin üzerinde adımın hemen yanında yazan İZM harflerine sevgiyle bakıyorum. Sabırsızım, sevgilisine kavuşacak aşıklar kadar.
1475 sayılı yasanın 14. maddesinin 1. fıkrasına eklenen bir hüküm ile kadın işçinin iş akdini evlendiği tarihten itibaren bir yıl içinde kendi arzusu ile sona erdirmesi halinde kıdem tazminatı hakkının doğuracağı belirtilmiştir. Yasal düzenlemeden anlaşılacağı üzere iş sözleşmesini sona erdirebileceği süre evlilik tarihini takip eden 10. günde olabilir, 1 yıllık sürenin dolmasına 10 gün kala da olabilir.
İşe girmeden önce evlenmiş kadın bu hükümden yararlanamaz.
Evlendiği için kıdem tazminatını alarak işten ayrılan kadın işçinin, yeniden bir işte çalışmaya başlaması halinde hakkın kötüye kullanıldığından bahsedilemez. Her ne kadar çalışma hayatının evlilik ile birlikte gereği gibi yürütülemeyeceği düşüncesi,
aile birliğinin korunması ve kadının aile ile ilgili görevleri yasa koruyucuyu bu yönde bir düzenlemeye yöneltmişse de Anayasal temeli olan çalışma hak ve hürriyetinin ortadan kaldırılması düşünülemez. Kadın işçinin evlilik nedenine bağlı feshinin ardından
kısa bir süre sonra yeniden çalışmasının gerekleri ortaya çıkmış olabilir.Hatta kadın işçi evlilik nedenine dayalı feshin ardından ara vermeksizin başka bir iş yerinde çalışmaya başlayabilir ve bu durum evliliğin kadına yüklediği görevlerin yerine getirilmesi
noktasında daha olumlu sonuçlar doğurabilir.
Bu nedenle daha sonra yeniden başka bir işveren nezdinde çalışması bu hakkı ortadan kaldırmaz.
Kadın işçinin yasanın tanıdığı fesih hakkını kullanması halinde kıdem tazminatı talep hakkı doğar feshin işverence kabul edilmesi gerekmez. Aynı zamanda işçinin işverene ihbar öneli tanıması zorunluluğu bulunmamaktadır.
Evlilik nedeni ile iş sözleşmesini sona erdirmek isteyen kadın işçinin evlilik tarihini takip eden yıl içinde, işverenliğe dilekçe ve ekinde evlenme cüzdan fotokopisini içerecek şekilde müraacat ederek, kıdem tazminatını talep etmesi gerekir.
Bilindiği üzere kıdem tazminatının ödenmesi için iş sözleşmesinin son bulduğu tarihte, kıdem tazminatının ödenmesi şartlarından birisi olan çalışılmış sürelerin toplam 1 yılı doldurmuş olması gerekir.
Yakalandığı lenf bezi kanseri nedeniyle sağlık durumu kötüleşen ve inzivaya çekilme kararı alan Kolombiyalı yazar Gabriel Garcia Marquez, yakın dostlarına bir veda mektubu gönderdi.
Yazarın mektubu, değişik dillere çevrildi ve internet üzerinden yayına verildi.
işte usta yazar Marquez'in duygu yüklü veda mektubu:
"Eğer Tanrı, bir anlık bile olsa, benim bezden bir kukla olduğunu unutarak bana bir yaşam alanı verebilseydi, ondan olabildiğince yararlanırdım.
Muhtemelen tüm düşündüklerimi söylemezdim, ama tüm söylediklerimi mutlaka düşünürdüm.
Nesnelere bir değer verirdim, neyi temsil ettiklerine göre değil de, daha çok neler ifade ettiklerine bakarak.
Gözlerimizi kapattığımız her bir dakikada altmış saniye ışık kaybettiğimizin bilincine vararak daha az uyur, daha çok düş kurardım.
Diğerleri kımıldamazken daha çok yürür; onlar uyuklarken ben uyanırdım.
Eğer Tanrı bana birazcık yaşam armağan etseydi, basitçe giyinir sonra sadece bedenimi değil ruhumu da çırılçıplak soyarak yüzükoyun toprağa uzanırdım.
Aşık olmaya son verirlerse yaşanacakları gerçeğini bilmeden, yaşlanırken aşık olmayı sonlandırmaları gerektiğini düşünen insanlara ne kadar yanıldıklarını kanıtlardım.
Kanatlar verirdim bir çocuğa, ama kendi kendine, tek başına uçmayı öğrenmeyi ona bırakırdım.
Yaşlılara, ölümün yaşlılıkla değil de, unutmak ve unutulmakta geldiğini öğretirdim.
İnsanlar, sizlerden o kadar çok şeyler öğrendim ki....
Herkesin dağın zirvesinde yaşamayı istediğini, ancak gerçek mutluluğun oraya tırmanabilme biçiminde saklı olduğunu bilmediklerini öğrendim.
Yeni doğmuş bir bebeğin babasının parmağını minik eliyle ilk defa sıkıca kavradığında onu yaşam boyu bırakmayacağını öğrendim.
Bir İnsanın, aşağıdaki bir başka insana sadece bir kez bakmaya hakkı olduğunu, o da onun ayağa kalkmasına yardım ederken olması gerektiğini öğrendim.
Sizlerden öğrenebileceğim o kadar çok şey var ki! Ancak çok azı gerçekten işime yarayacak, zira hepsi bu bavulun içine yerleştiğinde ne yazık ki ben artık ölmek üzere olacağım.
Hep hissettiklerini söyle ve düşündüklerini yap.
Eğer bugün seni son kez uykuya dalarken gördüğümü bilsem, seni sımsıkı kollarımın arasında sarar ve Tanrı'ya ruhunun koruyucusu alabilmesi için dua ederdim.
Seni gördüğüm son dakikalarım olduğunu bilsem, sana "Seni seviyorum" derdim, bunu zaten bildiğini unutarak, göz ardı ederek.
Hep bir "yarın" vardır ve yaşam bize her şeyi daha iyi yapabilmek adına yeni bir fırsat tanır. Ama eğer yanılıyorsam ve 0 gün bize son gün ise, sana, seni ne kadar çok sevdiğimi ve asla unutmayacağını söylerdim.
Yaşlı veya genç, "yarın" kimse için bir taahhüt değildir. Bu gün belki de sevdiğin şeyleri gördüğün son gündür. O halde daha fazla bekleme, hemen bugün harekete geç, çünkü belki yarın hiç bir zaman olmayacak. Ve sen, eminim ki onlara bir "gülümseme" , bir "kucaklama", bir "öpücük" için zaman ayırmadığından, onlardan çok meşgul olduğunu düşünerek son bir istekte bulunmadığın için çok pişman olacaksın.
Sevdiklerini yanında sakla; kulaklarına onlara ihtiyacın olduğunu söyle; onları sev, onlara özen göster; onlara "seni anlıyorum" , "affet beni", "lütfen", "teşekkür ederim" ve daha bildiğin bir dolu sevgi sözlerini sarf etmek için kendine zaman ayır.
Kimse seni, gizleyip kendine sakladığın düşüncelerinIe anmayacaktır. Onları ifade edebilmek için Tanrı'dan güç ve sağduyu dile.
Dostlarına ve senin için değerli olan varlıklara, onların senin için ne kadar önemli olduklarını kanıtla."
.jpg)
.jpg)
.jpg)
